Me mudo

02 junio 2009

Os espero en:

PINTANDO MARIPOSAS


Aveces se necesita cambiar

Ya ire añadiendoos a las personas y demas. Os espero alli.

N'asturianu

31 mayo 2009


Nunca contevos que en 2º bachilleratu somos cuatro guahes (Anton, Xus, Andres y yo, Llaurina). De casualidad salio el nueso grupu, pero yo tenia dalgu claro, llera que si llevaba 7 cursos na clas d'asturianu (nel instituto...otros tantos na escuela) nun iba a dexar de lluchar y diba a conformame col lo primero que nos dixeran, con mucha cabezoneria salio el mio grupu d'asturianu. Y debo dicir con orgullu que ye la primera vegada que el mio instituto se permite dar asturianu en bachiller.
El resultao de los ultimos dos años na clas d'asturianu ye un peazo de 10, que posiblemente non merezca por mis faltes a la hora de escribirlu, pero que si merezcu por les ganes que pongo-y por falar la mio llingüa, porque nun sirve con dicilo hai que sentilu, espero-y que en un futuro l'asturianu sea la mio llingüa oficial, cola que poder falar sin que naide crea que tas lloca, que-y la xente quitese nel tiestu que l'asturianu ye de pueblerinos.
L'asturianu ye una llingüa per bonita, na que tos los asturianos deberian tar orgullosos, nun dexemos morrer la cultura.

Pintando mariposas en la oscuridad.

24 mayo 2009

Hoy estoy un poco ñoñas...

11 mayo 2009

Me he puesto a recordar y en cada cosa que pienso esta él. Llevamos algo menos de dos años juntos, para algunos puede ser mucho, para otros poco, a la mayoría le dará igual, ... a mi me parece que es el tiempo justo para querer pasarme la vida junto a él.
Es cierto que, al menos por mi parte, todo fue una estúpida coincidencia. Haber quedado con él no fue mas que el intento de dejarle plantao, menos mal que no lo hice,el haber ido una semana después al cine con él solo fue porque nadie quería acompañarme y me apetecía mucho ver esa película, que nos besásemos en los créditos fue un simple acto que me salio sin pensar.
Yo que jamas creí en el amor, pensaba que era algo que solo descubrías cuando eras muy mayor, que a estas edades no podía uno enamorarse. (Así como anécdota y para ridiculizarme, pensaba lo mismo del orgasmo...que lo sentías con el tiempo) Vale, fue conocerle a el y simultanea mente darme cuenta que el amor existía (bueno a la vez no, necesite tiempo para adaptarme a todo lo nuevo que sentía) y que un orgasmo es una de las 7 maravillas del mundo.
La verdad que el primer año sentía muchas cosas nuevas, estaba cambiando, estaba dejando que alguien se acercase a mi como nunca nadie lo había hecho. Me había empezado a enamorar (aun no he acabado de hacerlo, aun sigo con ganas de sentir cosas aun mas fuertes).
No os negare que lo que mas sentía era miedo, miedo al dolor de enamorarme y que él no lo hiciera. Pero ahora con el paso de los meses me he dado cuenta que es la persona mas importante para mi, y que si él no estuviera siempre ahí yo hace mucho que me hubiera perdido fingiendo con otro hombre.
Hemos vivido un poco de todo, pero siempre de la mano, saltando los obstáculos, ayudando al otro si lo necesitaba, y haciéndole reír en un día gris.Tengo tan buenos recuerdo con él, que podría vivir de ellos. Es mi mejor amigo, y también era de las que pensaba que un novio no podía ser tu amigo, que una cosa eran los amigos y otros los novios.
Mirarme, enamorada con esas mariposas del primer día, con mas ganas de él que nunca. Yo que no creía en principitos encontré el mio, y espero que sea el definitivo, porque quizás no fue mi 1º novio, pero si la primera persona que me arranco un te amo, que consiguió que creyese en mi, y que me abrió las puertas a un mundo mágico.

Fotos del botanico

10 mayo 2009

Este sabado hemos aprovechado para ir al jardin botanico, un lugar muy bonito y acojedor.Alli adentro se estaba genial, casi estubimos solos, y es bastante barato.Os dejo algunas de las muchas fotografias que sacamos alli, espero que os gusten, no somos grandes fotografos (ni pequeños), pero como no me sale nada para escribir queria compartir con vosotros un cachito de lo que para mi sera un lugar muy especial, al que sin duda, volveré.





Ya subire alguna más, porque la verdad hay muchas que me gustan de los paisajes. Si sois de Asturias, o si teneis la oportuidad de venir, ir al Botanico, porque merece la pena perderse por un bosque tranquilo.

 
Las palabras no matan